En sevdiğim tatlı çikolata

Hayır diyemem ona hayatta

Fıstıklısı ne güzel hatta

Olamam ondan uzakta

 

Olmadığı zaman özlerim

Hep yolunu gözlerim

Dertlerini bilir,dinlerim

Ben çikolatayı çok severim

 

Çok tatlıdır tadı

Onun yeter sadece adı

Yemeyince  tam bir cadı

Olurum ona bir dadı

     Murat, arabasına atlamış yıllardır özlemini çektiği arkadaşlarına kavuşmaya  gidiyordu.Yıllar önce söz vermişlerdi birbirlerine.Birbirlerini asla unutmayacaklar,yıllar sonra yine aynı yerde söz verdikleri gibi buluşacaklardı.Anlatacaklardı bütün yaşadıkları olayları...Dört iyi arkadaş,Kerem,Murat,Mehmet,Sinan.dört cesur yürekli çocuktu onlar.Murat ve Mehmet çok küçük yaşlardan beri tanışıyorlardı.Sinan da katıldı ardından onlara.üç afacan oldular birlikte…Kerem ,o hepsinden farklıydı.sessiz,sakindi.çok utangaçtı aslında.uzaktan onları görüp imrenirdi ama yine de söyleyemezdi bi türlü.bir gün bizim üç sevimli afacan parkta oynarken kerem’i ağlarken gördüler.kerem onlara yalnızlığını anlattı,üzüntüsünü paylaştı bir anda.Bizim dost canlıları hemen aralarına aldılar onu.Artık dört cesur yürek olmuşlardı hayata.Daha güçlüydüler artık.Ama zaman geçiyordu durmaksızın.aradan yıllar geçti.Hepsi savruldu bir köşeye.Kendi kaderlerini çizdiler.Mehmet,çok istediği tıbbı kazanıp doktor olmuştu.Murat,bir fabrikatördü artık.Sinan başarılı bir genel müdür olmuştu.Kerem,yalnızlığı paylaşacağı dostuna sığınmıştı.Kalemiyle,kağıdıyla bir bütün olmuştu.Bir edebiyat öğretmeni... Mehmet için hastanede günler sıradan geçerken, bir gün ağır yaralı bir hasta geldi.Yüzü,gözü tanınmaz haldeydi.Trafik kazası geçirmişti.Son kez baktı gözlerine.Bu gözler ona çok şey hissettiriyordu aslında...Maalesef kurtaramadı genci.Ertesi gün şu haber çıktı gazetelerde.’Ünlü fabrikatör,arkadaşlarıyla buluşmaya giderken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetti.’O gün buluşacakları gündü.Bu haberi okuyan Sinan,Kerem,Mehmet aynı şeyleri hissediyordu.Saklambaç oyunlarını,çocukluğu,saflığı,güzelliği ve ölümün bile ayıramayacağı bir dostluğu… 

Doludizgin Yıllar geçiyor
Başımızda Kavak Yelleri esiyor
Oturuyoruz Ihlamurlar Altında
Bakıyoruz etraf Kurtlar Vadisi
Asi'leşiyoruz birden
Baba Ocağı'na giderken
Bir Servet Avcısı'na rastlıyoruz
Aşk Oyunu oynuyoruz
Cesaretin Var Mı Aşka diyoruz
Elveda Derken yaşıyoruz duygularımızı
Bazen Düğün Şarkıcısı oluyoruz
Bazen Küçük Kadınlar...

İşte

Düşünüyorum bazen

Neden bu kadar şanssızım

Biliyorum belki biraz arsızım

Farkındayım olayların

Kaderim bu belki de

Ne gelir ki elden

Yaşıyorum sadece hayatımı

Ne kadar zorlu olsa da

Yaşıyorum işte

Bilmiyorum

Batan güneşin ardından

Ufka bakıyorum uzun uzun

Bekliyorum hayatımın gemisini

İçinde bir kaç tayfayla birlikte

Bilmiyorum aslında

Kimim ben?

Bilmek istiyor muyum

Onu da bilmiyorum

Silmek istiyorum geçmişimi

Ama unutamıyorum bi türlü

Eski çocuksuluğuma dönmek istiyorum

Ama olmuyor bi türlü...

 Aslında

Her şey bir oyun aslında
Hayat gibi
Her şey bir bütün aslında
Zaman gibi
Her şey bir sevinç aslında
Hayal gibi
Her şey bir düş aslında
Umut gibi
Her şey bir sonuç aslında
Yarın gibi